دوره 23، شماره 81 - ( 8-1397 )                   جلد 23 شماره 81 صفحات 193-220 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشگاه علامه طباطبایی ، moazenzadegan@gmail.com
2- دانشگاه علامه طباطبایی
چکیده:   (159 مشاهده)
چکیده
وضع قوانین شفاف و بدون ابهام از لوازم حکومت مطلوب و از آثار حاکمیت قانون ‌است. لزوم وضع چنین قوانینی ذیل عنوان اصل شفافیت قانون یکی از عناصر مهم «اصل کیفیت قانون» می باشد؛ اصلی پساقانونمندی که برگرفته از آرای دیوان اروپایی حقوق بشر در طول سالیان متمادی بوده و تضمین کننده هر چه بیشتر حقوق تابعان قانون در مقابل کنش‌گران عرصه تقنین است. «اصل شفافیت قانون» با وجود تاکیدات دیوان اروپایی حقوق بشر و برخی از کشورها و تاثیر مستقیم آن بر قلمرو تحدید آزادی‌ها، در کشور ایران امری مغفول می‌باشد که خود ناشی از ناشناخته بودن اصل کیفیت قانون در این کشور است. سکوت قانون اساسی در تضمین این اصل، راه را بر وضع قوانین کیفری مبهم و موهم به دلایل متعدد ماهوی و شکلی باز کرده است. عدم توجه به الزامات ناشی از اصل شفافیت قانون خصوصاً در عرصه قانونگذاری کیفری، نه تنها شهروندان ایران را از تضمینات حقوقی لازم در مقابل وضع قانون مبهم محروم می‌سازد، بلکه عملاً راه را برای قانونگذار در تعیین و ترسیم راهکار مراجعه به منابع فقهی مستند به اصل 167 قانون اساسی به نظر برخی حقوقدانان در جهت رفع ابهام باز نموده است؛ راهکاری که اثر آن ‌نقض غرض بوده و در نهایت چالشی بر ابهام موجود می‌افزاید.
متن کامل [PDF 425 kb]   (70 دریافت)    
نوع مطالعه: تحقیقات بنیادی یا نظری | موضوع مقاله: حقوق کیفری و جرم شناسی
دریافت: ۱۳۹۶/۶/۷ | ویرایش نهایی: ۱۳۹۷/۸/۱ | پذیرش: ۱۳۹۷/۲/۴